Nivol ca va e ca ven:
ga voeur ‘gne tant i nìvol
par poeu gustà ‘l seren.
Végnan coi ròndan, i nivolett da marz:
i a ruzza innanz ol vent,
a rizzolétt e a crest, a speggiass dent
in d’i nost lagh celest.
Poeu vann a deslenguass, sfilàppar de
scighèra,
sui praa, giò bass,
dô camìna a pee biott la Primavera.
Nìvol! Pocca sostanza: na robba ca va
in nient!
Compagn da la speranza par la gent.